(vanwege privacy zijn de namen verzonnen)
Jannie Cremer staat er alleen voor met haar echtgenoot Jan. Jan heeft dementie en is erg in de war. Hij laat tien keer per dag de hond uit, ook midden in de nacht. Hij raakt dan vaak de weg kwijt. Mevrouw Cremer zegt hier over: “Regelmatig stond de hond voor de deur maar was Jan in geen velden of wegen te bekennen.” Mevrouw Cremer had geen moment rust, er moest wat gebeuren om het vol te kunnen houden.

Via vrienden hoorden zij over het logeerhuis voor mensen met dementie van WarmThuis.

Jan vond het logeerhuis aanvankelijk géén goed idee en had het gevoel dat Jannie hem ‘weg wilde stoppen’. Uiteindelijk heeft hij ingestemd, omdat hij daarmee Jannie kon ontlasten.

Ondertussen komt hij iedere maand een weekend logeren, naar volle tevredenheid. Jan zegt hier nu over: “Ik zou het iedereen aanraden, die meiden staan gewoon klaar voor je. Het logeerhuis heeft fijne, comfortabele kamers. Een walhalla is misschien wat overdreven, maar ik zie het als een geschenk”.

Wel stoorde Jan zich aan het gebabbel van een van de andere logees. Voor zijn verjaardag heeft hij daarom een MP3 speler met koptelefoon gekregen. Dus dat probleem is nu ook opgelost.

Voor Jannie was het eerst wennen dat zij haar man niet om zich heen had. Ze voelde zich schuldig maar toen ze merkte dat Jan het logeren fijn vindt kwam zij tot rust. Voor het eerst in lange tijd kon ze weer de stad in met haar dochter. Op de vraag of het logeerhuis er aan bijdraagt dat Jan langer thuis kan blijven wonen antwoordt zij uit volle overtuiging dat dit zeker het geval is.