“Ik doe het voor jou” is voor Joke, de partner van Eva Kunst de motivatie om bij WarmThuis te logeren. Joke heeft Alzheimer en kan niet alleen thuis zijn. Eva is kostwinner en kan en wil haar baan niet opzeggen.

Joke weet en erkent dat ze dementie heeft en zegt soms daar over;  “Ik ben al vergeten wie ik ben”. Dat is confronterend, het levert een zee aan heftige emoties op. Regelmatig zijn er spanningen of er wordt ruzie gemaakt. Eva voelt vaak verwarring over hoe zij zich nu moet verhouden tot haar vriendin; “ben ik haar partner of regisseur van haar emoties?” Meestal wordt het laatste gevraagd. Er is voor haar een (emotionele) grens bereikt; “Ik kan niet nog meer stappen zetten, het is ook aan Joke om de stap te zetten en hulp van ‘vreemden’  te aanvaarden. Als we die stap niet maken en ik zou stoppen met werken worden allebei depressief”, zegt Eva.

Eva en Joke houden van kunst en natuur. Een rit met de auto en bezoek aan een museum leveren nog  mooie momenten op, al worden ze schaarser.

Het sociale netwerk van Eva en Joke is door omstandigheden klein. Een keer per twee weken komt een vriendin op zondag op visite, zodat Eva haar handen vrij heeft en andere dingen kan doen.

Om het thuis wonen vol te houden gaat Joke nu drie dagen per week naar de dagbesteding en twee weekenden per maand naar het logeerhuis van WarmThuis. De voorbereidingen op het logeren gaan moeizaam, Joke is dan heel angstig. Eenmaal aangekomen in het logeerhuis gaat het goed en heeft Joke het naar haar zin.

Eva zegt dat het logeren, ondanks de angst van Joke, de moeite waard is, de voordelen wegen op tegen de nadelen. “Door het logeren en de dagsociëteit vinden we een zekere balans, het geeft mij ademruimte”. Ook Joke weet dit, ondanks haar angst, en zegt vaak tegen Eva: “Ik doe het voor jou,  ik houd mijn fatsoen en ik zal je niets in de weg leggen”.