Kwetsbaarheid en verbondenheid

Journalist Fokke Obbema was even dood. Zijn hart stopte er mee, midden in de nacht, zijn vrouw merkte dat en reageerde heel adequaat. Fokke lag drie dagen in coma in het ziekenhuis en herstelde daarna volledig. Hij was verbijsterd dat het leven zo van het ene op het andere moment voorbij kan zijn en interviewde daarom veertig mensen over de zin van het bestaan. Hij publiceerde hierover in de Volkskrant.

Een van de geïnterviewden, predikant Claartje Kruijff, gaf Fokke een belangrijk inzicht, namelijk dat kwetsbaarheid weliswaar heel akelig is, maar tegelijkertijd de essentie van het leven, omdat het leidt tot verbondenheid tussen mensen. Als kwetsbaarheid om de hoek komt kijken verdwijnt de oppervlakkigheid en gaat het over zaken die er toe doen: liefde, aandacht en saamhorigheid. Gesprekken gaan dan over dingen die er echt toe doen. Er blijkt dan sprake van een wederzijdse afhankelijkheid en verbondenheid. Een verbondenheid die er altijd is, maar dan pas goed ervaren wordt.

Kruijff zegt: “Het steeds weer hervinden van de kwetsbaarheid, je er aan overgeven en durven omarmen, dat is de kern van het leven. Beseffen dat het goed is, dat je niet hoeft te verbloemen. Het is juist een kracht. Dat is paradoxaal maar wel waar …. Als je kwetsbaar bent moet je leren ontvangen van anderen, je grenzen erkennen. En dat brengt je heel veel”

De bewoners, hun geliefden, de vrijwilligers en de medewerkers van WarmThuis zijn dagelijks bezig met kwetsbaarheid, van de bewoners en van zichzelf. Ook in die omstandigheden is de verbondenheid heel zichtbaar en voelbaar, bij een goed gesprek een hartelijke lach of een lieve knuffel.

Dementie is en blijft een rotziekte maar brengt ons ook iets.

Hans van Amstel

Leestip: De zin van het leven van Fokke Obbema