logo-warmthuis-10-jaar

WarmThuis bestaat tien jaar!

logo-warmthuis-10-jaarWarmThuis bestaat tien jaar; op 1 november 2010 opende locatie Klein Suydermeer haar deuren. Dat is een feestelijk moment. Op een filmpje uit het eerste jaar zie ik terug hoe tijdens een wervelend feest de hooischuur afgeladen vol was. Mensen hebben plezier, lachen en houden elkaar vast. Hoe anders is het nu waarbij door corona anderhalve meter afstand, mondkapjes en bezoek op de kamer de norm zijn. Kunnen we in die omstandigheden nog wel warme zorg geven?

Hoop en inspiratie haal ik uit het boek ‘Voor hetzelfde geld is het wel waar’ dat Diny Stam schreef over WarmThuis en dat deze week verscheen.

De moeder van Diny, Carla Stam, woonde vanaf 2013 bij WarmThuis, zij overleed op 1 juli 2017. Na minder goede ervaringen met het verpleeghuis van haar vader, zag Diny hoe anders het kan zijn. Hoe warme zorg het verschil maakte. Ze besloot deze zorg te bestuderen en in kaart te brengen. Dit met als doel dat anderen – verzorgenden, familie, beleidsmakers – dit konden gebruiken om de zorg voor mensen met dementie te vergroten.

Ze begon project dat uiteindelijk vier jaar duurde. Het leidde tot een prachtig boek. Professor Frans Hoogeveen schrijft in het voorwoord: “Dit is …. een boek dat niet alleen een must is voor naasten van bewoners en professionele medewerkers in de zorg voor mensen met dementie, maar ook voor beleidsmakers en managers.”

Diny interviewde een aantal van ons om een antwoord op haar vragen te krijgen. Zij slaagt er in om de boodschap van de collega’s heel goed over het voetlicht te brengen, onder andere door gesproken tekst letterlijk over te nemen in het boek. Onder de indruk was ik hoe de visie warme zorg onder woorden gebracht wordt door de collega’s, er spreekt grote betrokkenheid en kennis uit.

Een belangrijk inzicht voor Diny was dat bij mensen met dementie het vermogen het eigen welzijn te organiseren verdwenen is, en dat zonder begeleiding in psychisch welzijn gevoelens van onveiligheid overgaan in angst.

Zij concludeert dat lief zijn voor bewoners dan niet genoeg is, er is meer nodig. Zij kwam tot het inzicht dat de woonzorgbegeleiders van WarmThuis zeven eigenschappen hebben die hun zorg tot warme zorg maken.
•    Mogenportret-diny1-2
•    Durven
•    Kunnen
•    Compassie
•    Creativiteit
•    Kennis
•    Vragen: hoe kan het beter?

Terug naar het tien jarig bestaan. Met het lezen van het boek kreeg ik een antwoord op de vraag of we in deze corona omstandigheden nog wel warme zorg kunnen geven. Het antwoord is: ja, natuurlijk kunnen we dat! Wanneer we deze zeven eigenschappen toepassen blijven we iedereen een fijne dag bezorgen, met of zonder corona! Met elkaar, met levenskunst, en met zoveel mogelijk humor. Er is iets te vieren, en op naar het volgende lustrum!

En heeft u belangstelling voor het boek? De collega’s kregen het al, voor de familie / contactpersonen en vrijwilligers liggen ze klaar in de woningen. En als u het boek wilt bestellen, dan kan dat via de website www.lichtopleven.nl of info@lichtopleven.nl

vacature

Vacature raad van toezicht

WarmThuis is een kleine zorginstelling met twee woonvoorzieningen voor mensen met dementie, in Zuidermeer en Oterleek. WarmThuis werkt volgens de visie ‘Warme Zorg’, waarbij het streven is om met liefdevolle aandacht, samen met de bewoners met dementie, hun naasten, vrijwilligers en medewerkers van iedere dag weer een fijne en betekenisvolle dag te maken. Meer informatie over WarmThuis kunt u lezen op www.warmthuis.nl

Bij WarmThuis hebben de bewoners en hun familie het voor het zeggen, de medewerkers krijgen alle ruimte hun werk te doen, niet regels maar gezond verstand zijn leidend en lef en initiatief wordt gewaardeerd. Samenwerking met elkaar en met anderen vindt plaats op basis van vertrouwen.

Wegens het vertrek van een van de leden zoekt de raad van toezicht een nieuw lid. Lees verder.

corona

Afspraken met betrekking tot corona bij WarmThuis

WarmThuis maakt met familie, vrijwilligers en de collega’s afspraken over hoe we het corona virus buiten de deur proberen te houden. Daarbij staat de kwaliteit van leven van de bewoners en hun naasten centraal. Dit betekent concreet dat WarmThuis niet opnieuw een algemeen bezoekverbod instelt.

Dat neemt niet weg dat we alles doen om het virus buiten de deur proberen te houden. Klik hier om alle actuele afspraken te bekijken.

logo-warmthuis-10-jaar

Hoe WarmThuis tot stand kwam: ‘er werken gouden meiden’

De één is goed in filosoferen, wil een gedachte verspreiden en kijkt graag de verre verte in; de ander denkt daar in mee en scherpt aan, zodat de samenhang duidelijker wordt en ook de derde denkt in dezelfde richting, maar bekijkt daarbij ook praktische kanten. Ziehier in een notendop ieders rol in de uiteindelijke totstandkoming van WarmThuis. Drie vrienden die elkaar leerden kennen in de verpleeghuiswereld en die alle drie wisten: het moet anders.

Ze hadden een loopbaan achter de rug. Hans Houweling was verpleeghuisarts geweest, gezondheidswetenschapper en verpleegkundige Hugo van Waarde afdelingshoofd in een verpleeghuis en René de Vries directeur van een verzorgingshuis. De drie kwamen regelmatig bij elkaar en altijd bespraken ze hetzelfde onderwerp: hoe kan het beter. Over Hans Houweling, die op 17 november 2017  overleed, zegt Hugo:”Hans was een wereldverbeteraar. Hij wilde gedachtengoed verspreiden en de vraag die ons alle drie bezighield was: hoe haal je het medisch model uit het verpleeghuis. Want het waren – en zijn vaak nog steeds – medische bolwerken.

Wij vonden alle drie dat kleinschaligheid een begin was. Mensen die met elkaar een soort van huishouden vormen, die moeten kunnen doen en laten waar ze zin in hebben. Ook al hebben ze dementie, daarom hoeven ze niet in een gehospitaliseerde omgeving te wonen. Welzijn en kwaliteit van leven zou voorop moeten staan.” En zo filosofeerden we door met zijn drieën,” zo zegt René. “Maar dat doe je gezellig met elkaar drie keer, vier keer, vijf keer, maar je moet echt aan de slag als je verder wilt. Je moet wat laten zién.”

Dus Hugo bouwde de ideeën en gedachten om tot een plan met handen en voeten. Een echt stevig plan. René woont in de Noord-Hollandse polder en zag veel fraaie stolpboerderijen te koop. Zo’n locatie zou prachtig zijn om hun plan te realiseren. Toen hij hoorde dat bij Oterleek een grote boerderij met schuren stond te verpieteren stuurde het drietal het plan op naar de gemeente Schermer met het voorstel op die plek een verpleeginstelling-nieuwe-stijl te realiseren. En – ze waren toch bezig – stuurden ze hetzelfde plan op naar de gemeente Koggenland. In deze landelijke gemeente stonden immers ook veel mooie stolpen te koop.  Begon toen het lange wachten? “Welnee,” zegt Hugo, “we hadden meteen beet én ongelooflijke mazzel. Koggenland nodigde ons uit voor een gesprek en bood een locatie aan in Zuidermeer. We hadden stiekem wel onze bedenkingen. Zo’n klein en onbekend dorp. Komen daar gegadigden op af?  We weten intussen dat dat geen probleem is.”

Natuurlijk waren er veel hobbels te nemen. De verbouwing van de boerderij, de indeling van de woningen, de bouw, de financiering, de samenwerking met de woningcorporatie. Het was pionieren, want een instelling als deze bestond nog niet. Hier en daar moest wel wat water bij de wijn, maar een aantal zaken werd heilig verklaard. Zo vond het drietal dat deze wijze van wonen voor mensen met dementie voor iedereen toegankelijk moet zijn en niet alleen voor de gelukkigen met dikke beurzen. Vandaar de samenwerking met woningcorporaties. René, de financiële man:”De indeling is wat sober, daar hikten we wat tegenaan, maar het moest wel betaald kunnen worden. De corporatie die de bouw realiseerde, moest het wel kunnen neerzetten voor een prijs die haalbaar was. Anders is het snel gebeurd met de mooie plannen.” De bouw, de locatie, de financiering, allemaal tijd-en energieslurpende zaken. En daar kwam het belangrijkste nog bij: het in praktijk brengen van de visie. Ook daarover werden wel wat noten gekraakt. Hugo: “Voor ons alle drie stond vast dat het geen verpleeghuis mocht worden. Geen afgesloten ruimtes, vrijheid  en vooral een betekenisvolle pek voor iedereen, dus ook voor de medewerkers.”

Inmiddels meldde ook Oterleek zich. En ook daar kwam een locatie tot stand. Toen Klein Suydermeer ‘stond’, kwam De Hulst er achteraan en opende een jaar later, in 2011. Hans Houweling legde alle huisbezoeken af aan belangstellende bewoners en hun familie. Medewerkers werden geworven en geschoold om te gaan werken volgens de visie. Dat is in een zin gezegd, maar het zal duidelijk zijn dat heel wat besprekingen, energie en honderden uren tijd in ging zitten. “En ook hobbels, moeilijke gesprekken, ergernissen en soms lastige knopen doorhakken,” beamen Hugo en René. Hoe kijken ze nu naar WarmThuis? Tevreden? “Natuurlijk,” zeggen ze, “maar dat is een deel van het verhaal.  Je moet niet stil blijven staan. Een visie is geen statisch begrip, je moet blijven doorontwikkelen.” Dat gebeurt ook door middel van voortdurende bijscholing van de verzorgenden en het levend houden van de visie, waarin welzijn een steeds duidelijker plek inneemt. “Daardoor werkt hier het creme de la creme,” zegt Hugo. Koorddansers die balanceren tussen de bewoners, de groep, de familie.” René beaamt volmondig: “Gouden meiden”.

 

logo-warmthuis-10-jaar

Tien jaar topzorg!

logo-warmthuis-10-jaarWarmThuis bestaat tien jaar en er is alle reden dat te vieren. Want na tien jaar bieden we nog steeds topzorg aan mensen met dementie en zijn we toonaangevend in Nederland. Drie (eigen)wijze mannen bedachten ooit dat het anders kan in de verpleeghuiszorg en dat laten we nog steeds iedere dag zien.

Het is wonderlijk hoe de magie bij WarmThuis blijft voorbestaan, ondanks de krapte die er is op de arbeidsmarkt. Natuurlijk merken ook wij dat er meer personele wisselingen zijn dan voorheen. Maar in de tien jaar dat we bestaan hebben we nog nooit een uitzendkracht hoeven inhuren. Dankzij de grote inzet en betrokkenheid van de collega’s.

Steeds weer lukt het onze visie Warme zorg over te dragen aan nieuwe collega’s. Dat gebeurt vooral door de bewoners, familie en de directe collega’s van het team tijdens het dagelijkse werk. Maar we organiseren ook scholing voor collega’s en de nieuwkomers waarbij aan de hand van alledaagse voorbeelden de visie aan de orde komt. De visie ‘warme zorg’ is heilig en blijft ons vertrekpunt bij alles wat we doen.

We werken niet met regels en protocollen maar met gezond verstand en we hebben een minimale overhead. De bewoners zijn de baas en maken er samen met familie en medewerkers een mooie dag van. De teams zijn deskundig, van dure externe organisatie-adviseurs zijn we wars. De plannen en ideeën komen van de bewoners, familie en medewerkers, en worden uitgevoerd als ook anderen er enthousiast van worden.

We hebben veel zin om dit alles te gaan vieren met de bewoners, vrijwilligers en collega’s. Maar ook gaan we deze gelegenheid gebruiken om onze visie en werkwijze weer over het voetlicht te krijgen. Zodat meer mensen met dementie in Nederland topzorg kunnen krijgen. Onze plannen leest u terug in deze nieuwsbrief.

We gaan er een mooi feestjaar van maken.

Hans van Amstel

 

IMG_4469

Woning C De Hulst op vakantie

Omdat er permanent zeven bewoners wonen in woning C op locatie de Hulst, was een flinke uitbreiding nodig. Aan de woonkamer wordt een stuk aangebouwd. Natuurlijk geeft dat gedoe, lawaai en overlast. We hebben geprobeerd dit zoveel mogelijk te beperken. Onze bewoners zijn immers gebaat bij rust. Maar hoe doe je dat als er een stuk muur wordt doorgebroken?

Joke, Celine, woonzorgbegeleider plus van woning C, Ingrid en Kirsten bedachten er iets op: dan gaan we toch gewoon met de hele club een week op vakantie? Nu ja, gewoon. Hoe vind je een grote woning met voor ieder een eigen slaapkamer, een plek waar de omgeving veilig is? Dat werd gevonden in het vakantiepark Landall bij Julianadorp. Het werd een succes. In het volgende stukje vertelt Celine over de vakantieweek.

“Iedereen was zo relaxt!”

“Het was een geweldige week,” zegt Celine. “We zijn echt met elkaar op vakantie geweest. Uiteraard waren er tevoren wel wat vragen en moesten we alles goed organiseren, maar het is allemaal gelukt. Zo hielden we een familiebijeenkomst waarin we de vakantieplannen met hen bespraken en vragen beantwoordden. Ook de familie wilde natuurlijk weten of de vakantieweek verantwoord was.

Het is echt een succes geworden. Iedereen was zo relaxt. Net als thuis had iedereen een eigen kamer en wij als verzorgenden ook. Want ook wij bleven slapen. Ook familie kon overnachten en daar is gebruik van gemaakt. We zijn naar het Wieringereilandmuseum geweest, deden spelletjes en we gingen met zijn allen naar het strand. Familie wilde ook graag meehelpen en bereidde een maaltijd voor de vakantiegangers. Iedereen reageerde goed en blij. Het was gewoon hartstikke gezellig. Ons vaste team verzorgenden was er de hele week. Dat zijn vertrouwde gezichten en het werkte heel goed. Het was fijn te ervaren hoe ontspannen en blij iedereen was. Wat mij betreft kunnen we dit best herhalen.”

logeren

Visiedagen

Een goede visie hebben is één, maar die in de dagelijkse praktijk toepassen en levend houden, dát is een ander verhaal. En juist dat verhaal is van belang om onze zorg op het niveau te houden dat we nastreven. Een continu proces van bewustzijn waar je mee bezig bent is het antwoord en dat realiseren we onder andere door onze visiedagen. Alle medewerkers doen er aan mee en raken zonder uitzondering geïnspireerd. Dit jaar vroegen we Dieneke Smit, directeur van Reigershoeve, een bijdrage te leveren.

Centraal tijdens haar workshop stond de vraag:”Waar komen onze bewoners hun bed voor uit?” Met andere woorden: hoe maak je het fijn voor hen. Ieder mens is verschillend en daarom ligt de nadruk op het individu. Waar komt mevrouw J. haar bed voor uit en waarvoor meneer R.?

De vraag nodigt dus uit om je te verdiepen in het individu. Als je door de dementie veel herinneringen kwijt bent en je je ook niet meer met toekomst bezighoudt, leef je in het moment. Dus tijdens de visiedagen bepaalden we ons tot de vraag: welke hulp heeft iemand nodig om een fijn moment te hebben? Want een fijn moment is een fijne dag en dat bepaalt immers het welbevinden. Het werd dus een zoektocht naar die fijne momenten.

gerimedica

Alle informatie in een dossier

Alle medische dossiers van onze bewoners zijn sinds deze maand ondergebracht in één dossier, Ysis genaamd. Voorheen gebeurde dat in twee dossiers, bij WarmThuis en bij de huisarts, en dat kan altijd aanleiding geven tot een fout of misverstand. Artsen, specialisten ouderengeneeskunde, psychologen, de verpleegkundig specialist en ook ergotherapie werken nu in hetzelfde systeem waardoor rapportages kunnen worden uitgewisseld.

We startten  ook met een electronisch voorschrijfsysteem. Vanaf locatie kunnen artsen dan voorschrijven en hebben meteen alle nodige informatie voorhanden. Zo zijn de medicatielijsten altijd up to date en hoeven niet meer handmatig te worden aangepast.

klein

Kwetsbaarheid en verbondenheid

Journalist Fokke Obbema was even dood. Zijn hart stopte er mee, midden in de nacht, zijn vrouw merkte dat en reageerde heel adequaat. Fokke lag drie dagen in coma in het ziekenhuis en herstelde daarna volledig. Hij was verbijsterd dat het leven zo van het ene op het andere moment voorbij kan zijn en interviewde daarom veertig mensen over de zin van het bestaan. Hij publiceerde hierover in de Volkskrant.

Een van de geïnterviewden, predikant Claartje Kruijff, gaf Fokke een belangrijk inzicht, namelijk dat kwetsbaarheid weliswaar heel akelig is, maar tegelijkertijd de essentie van het leven, omdat het leidt tot verbondenheid tussen mensen. Als kwetsbaarheid om de hoek komt kijken verdwijnt de oppervlakkigheid en gaat het over zaken die er toe doen: liefde, aandacht en saamhorigheid. Gesprekken gaan dan over dingen die er echt toe doen. Er blijkt dan sprake van een wederzijdse afhankelijkheid en verbondenheid. Een verbondenheid die er altijd is, maar dan pas goed ervaren wordt.

Kruijff zegt: “Het steeds weer hervinden van de kwetsbaarheid, je er aan overgeven en durven omarmen, dat is de kern van het leven. Beseffen dat het goed is, dat je niet hoeft te verbloemen. Het is juist een kracht. Dat is paradoxaal maar wel waar …. Als je kwetsbaar bent moet je leren ontvangen van anderen, je grenzen erkennen. En dat brengt je heel veel”

De bewoners, hun geliefden, de vrijwilligers en de medewerkers van WarmThuis zijn dagelijks bezig met kwetsbaarheid, van de bewoners en van zichzelf. Ook in die omstandigheden is de verbondenheid heel zichtbaar en voelbaar, bij een goed gesprek een hartelijke lach of een lieve knuffel.

Dementie is en blijft een rotziekte maar brengt ons ook iets.

Hans van Amstel

Leestip: De zin van het leven van Fokke Obbema